De introductie

Elize is een fictief verhaal over een medio twintiger die in Haarlem woont. Ze is zelf een beginnend schrijfster wiens droom het is om ooit een boek te schrijven. Elize is gevraagd om columns te schrijven over het liefdesleven van een medio twintiger, net zoals ze dat zelf is. Dit is haar introductie en tegelijkertijd de introductie van het boek. Als je verder wilt lezen kun je de feuilleton teruglezen die in oktober 2019 iedere zaterdag in stukken online is gekomen op bazarow.com. Deze is gestopt op 8 Maart 2020 en  in 2021 zal het boek verschijnen in de winkels.

Een maand geleden ben ik vierentwintig geworden en het trof me: nog steeds single.

Op mijn zestiende werd ik ontmaagd (sorry mam) en sinds mijn zestiende ben ik dus zo goed als single. Zo goed als? Natuurlijk heb ik mijn scharrels, kwarrels en prela’s tussendoor gehad. Tweeënhalve maand, dat is mijn record om het met iemand vol te houden – of diegene met mij natuurlijk. Zo narcistisch ben ik nou ook weer niet, dat ik denk dat het altijd aan hen ligt (in mijn geval zijn dat mannen, kerels, lullo’s en vaak genoeg eikels waar ik hopeloos verliefd op word).
In die zeven jaar – o Jezus, acht jaar dus al – als actief sekspersoon heb ik het met twaalf mannen gedaan en in totaal heb ik denk ik zeventien penissen gezien. Inclusief die van familieleden die ik liever uit mijn hoofd zou zetten.

Valt best mee… Al zei een Tindermatch van een vriendin laatst dat hij zes bedpartners voor een drieëntwintigjarige véél vond. Voor hem val ik dus waarschijnlijk in de categorie ‘slet’.

Tevens heb ik van mijn zestiende tot mijn achttiende geen seks gehad, dus ik heb in zes jaar tijd officieel elf sekspartners gehad en zestien penissen gezien. Dat betekent dat ik ongeveer 1,8 penetratiepartners per jaar heb versleten. Damn… dat is weinig als Haarlemse single. Tenminste, als persoon die nog nooit een lange relatie heeft gehad.

Hoe doe je dat dan, door het leven gaan met zo weinig seks? Geloof me, het went, ik heb niet voor niets een vibrator gekregen voor mijn drieëntwintigste verjaardag. Ik kreeg een muisarm van het eindeloos masturberen. De kwaliteit van deze vibrator is ondertussen bevestigd door veelvoudig gebruik.

Wachten met seks.

Ik ben nog steeds benieuwd wat nou de standaard voor het hebben van seks is. Het lijkt alsof er geen gulden middenweg is: of je bent een non die het alleen doet met iemand die goed voor je is en om je geeft, of je hebt de gedachte aan jouw vrouwelijke heilige graal verstoten en bevredigt je behoeften liefst optimaal en met iedereen.
Tot nu toe viel ik in die eerste categorie: wachten met seks en het beschouwen als iets wat mooi, uniek en het wachten waard moet zijn. Al ben ik daar soms wat hypocriet in geweest… Bovendien ben ik het eigenlijk niet eens met die regel; hoe komt die visuele kuisheidsgordel in mijn reglement der seksualiteit terecht? Ik denk eerder dat ik de ballen gewoon niet heb om mijn innerlijke non te verstoten. Naast de bovengenoemde twaalf penetraties heb ik in totaal met achtendertig mannen gezoend en vijfentwintig eerste dates gehad. Waarvan twee via Tinder, twee beëindigd door het lot (waar vriendinnen me nog steeds om uitlachen) en twee met een gebroken hart.

Op de avond van mijn vierentwintigste levensjaar keek ik terug op mijn bestaan als fulltime dater. Ik heb besloten mijn verhalen te delen. Na heel wat date-taferelen te hebben meegemaakt (van sharkzoener tot een date die letterlijk in het water viel, van vierentwintig uur verliefd tot een gebroken hart) heb ik besloten erover te schrijven.

Dit is mijn verhaal over mijn dates met mannen en alle gedachten en theorieën die erbij komen kijken.

Dit is mijn verhaal en wat er nog komen gaat.

Mijn twaalf penissen and counting.